این سریالهای تلویزیون هم دیگه واقعا غیر قابل تحمل شده. شایدم اعصاب من خیلی ضعیف شده. نتیجه اینکه اصلا تحمل دیدنشون رو ندارم. تقریبا بدترین اتفاقهایی رو که احتمال اتفاق افتادنشون با هم نزدیک به صفره رو پشت سر هم ردیف می کنند. انگار نه انگار که آدم شب خسته میخواد یک دقیقه بشینه پای تلویزیون خستگیش در بره. خدا پدر مهران مدیری رو بیامرزه. سریالهاش واقعا این خاصیت رو داشتن. مدتهاست که دلم یک سینمای خوب میخواد. از وقتی محمد علی بدنیا اومده سینما رفتن هم تعطیل شده. نه اینکه قبلش همش سینما بودیم. البته اصلا منظورم آواز گنجشکها نبود. بهیچ عنوان حوصله دیدن بدبختی ندارم. همینجوریش میبینیم. شاید یکجوری برنامه ریزی کردم و توصیه خانم شین رو انجام دادم. امیدوارم که بشه. شایدم بعدش رفتم فیلم کنعان. میگن قشنگه. اینقدر دلم میخواد برم سینما آزادی که نگو. سینمای خاطرات نوجوانی من. چه روزهایی بودها...

تذکر دیروز برای مرخصی اینقدر موثر بود که امروز ۷:۲۸ کارت زدم.

خب به سلامتی یک ساعت پیش به من اطلاع دادند که -۵۲.۵ روز مرخصی باقیمانده دارم و این یعنی برابر ۲ ماه حقوق و دیگه هر روز صبح هم دیر میام شرکت پس آمادگی داشته باشم که در موردم تصمیم گیری کنند. از وقتی که محمدعلی به دنیا اومده وضعیت سر کار اومدن من افتضاح شده. تا پایان سال اول که اصرار و اصرار از طرف آقای پدر که نرو سر کار و اصرار و اصرار از من که میخوام برم. و خلاصه هر بار کار به درخواست یک مرخصی طولانی (حدود ۱ ماه) ختم می شد تا اوضاع عادی شود. تو این گیر و دار هم جناب رئیس بزرگ به شدت نسبت به بنده ارادت پیدا کردند و متوجه شدند هیچ گاگولی به اندازه من برای کارهای درخواستی ایشان ارزش قائل نیست و بدون کمترین درخواست افزایش حقوق و کارانه کارهای ایشون به بهترین نحو انجام میشه و تصمیم گرفتند بیشترین تلاش رو برای نگه داشتن من بکنه و این یعنی که هم با مرخصیهای من موافقت میکرد هم به بنده پست سرپرستی دادند. طبق آخرین توافق با ایشون قرار شد که به دلیل اینکه امسال من درگیر درسهای فوق هم هستم هفته ای سه روز بیام سرکار به شرط اینکه کارها عقب نیفته. یعنی بهره ورری ۱۵۰٪ حالا امور اداری حسابی شاکی شده و از اونجایی که معاون پشتیبانی خیلی میونه خوبی با معاون برنامه ریزی نداره خیلی آینده خوبی رو پیش بینی نمی کنم.

محمد علی همینطور که توی بغلم نشسته بود داشت خلال دندون رو فرو میکرد تو دستم. بهش میگم نکن مادر. مامان اوف میشه گریه میکنه ها. میگه آره مامان اوف میشه گریه میکنه بابایی غصه میخوره.

هر وقت من و آقای پدر بحثمون میشه (البته تمام سعیمون اینه که صدامون بالا نره) سریع خودشو میرسونه و میگه بابا مامانی رو اذیت نکن. هرچقدر هم آقای پدر بهش بگن که مامان بابای رو اذیت میکنه قبول نمیکنه. خلاصه تو خونه یار پیدا کدم اون هم از نوع قدرتمندش.

سلام به همه خوانندگان عزيز.

بعد از حدود ۲ سال از تصميم جدي براي ايجاد وبلاگ بالاخره موفق شدم شروع كنم. نميدونم چند وقت به چند وقت موفق ميشم بروز كنم ولي اميدوارم كه خيلي دير به دير نباشه.

تصميم دارم كه اينجا از كارها و خاطرات پسرم محمدعلي بنويسم و همچنين خاطرات خوب و چيزهايي كه فكرم رو مشغول ميكنه.

محمدعلي جديدا عاشق كارتون پو شده. از صبح كه از خواب بلند ميشه ميگه خرس كوچولو بزالم تا شب كه بخوابه. البته من روزهايي كه خونه هستم سعي ميكنم باهم بازيهاي ديگري مثل لگو و نقاشي و ... بكنيم. يك جاي داستان هست كه قراره رو (بچه كانگرو) دزديده بشه. تا به اونجا ميرسه هي داد ميزنه خانم كانگرو مواظب بچت باش. اصلا فكر نميكردم بچه ۲ ساله اينقدر جدي داستان رو دنبال كنه.

شب مادر بزرگش (هفته اي ۲ روز محمدعلي را نگهداري ميكنند) بهش ميگفت وقته خوابه، خيلي جدي و ريلكس جواب ميداد خوابم نمي بره.